مغز کبود

سه دور شمردم دیدم سینزده نفر بیشتر نیستیم . یه حالت ناامیدانه ای به سمت پنجره برگشتم به بارون خیره شدم یه حرکت کلیشه ای .. از اونور میگه: کجایی؟ هوا فضا؟ میگم بیخیال نمیخوام به حرفای چرتشون گوش بدم سردرد بگیرم . بازم پنجره بارون بارون ... با خودم میگم خوب شد بارون میباره . روزای آفتابی رو چجوری بگذرونم . شبیه کسی شدم که خودش خودش رو زندانی کرده .اگه نشسته بودم کتابم رو تموم میکردم روزم مفید تر از نشستن رو صندلی گوش دادن به حرف حرف و حرف میگذشت.xa0 حتی وقت ندارم دست به قلم ببرم .xa0 مسخره ترین چی...

چرا تا حالا نشده ببینم دو نفر همو تا ته تهش دوست داشته باشن ؟ چرا نشد که یک مورد موفق ببینم ؟ چرا هر چی دیدم مسخره بازیو وقت گذرونیو و بچه بازی بوده؟ چرا دو نفر نمیان درس عبرت خوبی بشن بگن : مارو نگاه ما تا ته تهش پشت هم هستیم ، از هم خسته نمیشیم ، به هم خیانت نمیکنیم . چرا با اینکه جواب این سوالارو میدونم بازم میپرسم ؟ چرا بعضی اوقات دلم امیدواری های الکی میخواد ... + آره جواب همش رو میدونم همین حقیقته که منعم میکنه ... فردا یه روز دیگست یه روزی بدون این چرا ها...